Rozdział 1 I’d wait a milion more for you…

Szłam ulicami znanych mi dotąd miejsc. Nie mogłam zrozumieć czemu chciałam opuścić to piękne Mullingar zwane również moim domem. Przejechałam opuszkami palców po korze drzewa znajdującej się po mojej lewej stronie. Poczułam chropowatą powierzchnie, która z każdym posunięciem przyprawiała moje ciało o dreszcze.

 Usiadłam na ławce przed moją dawną szkołą.
Obserwowałam pusty plac przed nią, myśląc że już od poniedziałku znowu  się zapełni. Ja także od nowego tygodnia zaczynałam naukę, pomimo iż rok szkolny zaczął się cztery miesiące temu rodzice kazali mi iść przynajmniej na te sześć miesięcy na naukę, aby pokazać innym że zależy mi na nauce  przez ostatni rok, póki nie skończę osiemnastu lat i nie zrezygnuje z nauki.

 Tak właśnie… moje przyszłe plany, to brak planów. Zamierzam rzucić szkołę i poszukać siebie.

 Chmury na niebie zaczęły przeciągać zimowe niebo. Potarłam dłońmi o spodnie aby zmusić je do rozgrzania, jednak nie wiele mi to dało.

 Wstałam z miejsca spoczynku i ruszyłam w stronę kafejki, gdzie zawsze spotykaliśmy się z Niallem, Marthą i Seanem. Popchnęłam obrotowe drzwi aby wejść do środka i poczuć tą przyjemną zmianę temperaturę.

- Dzień Dobry. – powiedziałam, patrząc w zielone oczy znanej mi kobiety.

- Ella ! Tak dawno cie tu nie było. – powiedziała biegnąc w moją stronę Mel.

IMIĘ I NAZWISKO : Melisa McCayley

LAT : 64

ZAWÓD :  Emerytura, prowadzi kawiarnie

PRZEWRAŻLIWIONA NA PUNKCIE : ?

- Czas szybko leci, wróciłam tydzień temu do Mullingar. Zostaje tutaj, tęskniłam za tym miejscem… I za tymi ludźmi… - powiedziałam i opuściłam wzrok, Kobieta widocznie zrozumiała o co mi chodzi, może prawidłowo zabrzmiało by raczej „zrozumiała o KOGO mi chodzi”.

- Nie martw, się… - powiedziała obiwszy mnie swoimi wiotkimi ramionami i dodała – Z tego co mówiła Maura ma przyjechać w tym tygodniu, ale jeszcze nie wiadomo, którego dnia.

- W końcu za niedługo święta… - powiedziałam.

- Tak… Więc opowiadaj, jak było w Londynie. – powiedziała staruszka prowadząc mnie do stolika przy ladzie.

*PAMIĘTNIK ELLI*

Drogi pamiętniku !

Tak głupio zaczynać to w ten sposób, tym bardziej że kontynuuje pisania znów kiedy wróciłam tutaj. Dzisiejszy dzień był… Fajny, dziwny, zimny… Normalny. Tak to dobry dobór słów określający ten dzień. Jeżeli miałabym w skrócie napisać co się działo, to nic ciekawego oprócz rozmowy z Mel. Ta staruszka, potrafi każdego podnieś na duchu. Rozmowa z nią jest jak… Żelki HARIBO które teraz jem. Słodkie i dają radość.

Cytat na dzisiaj ? Hmm… myślę że jest idealnie dopasowany do moich dzisiejszych emocji. :
„Życie jest nie fair. Wszyscy trzęsiemy się w brzuchu przez dziewięć miesięcy, a potem kości zostają rzucone. Nie którym wypadają dwie szóstki, innym, niestety, dwie jedynki. Tak właśnie dzieje się na świecie”